اينان طلحه و زبير و پيروان آن دو بوده‌اند كه فتنه و آشوب بر پا كرده غائله جمل را ناجوانمردانه به راه انداختند و راه را براى بازيگرىهاى معاويه و ساير خود كامكان بنى اميه در برابر امير المؤمنين هموار كردند . بيانى كه امير المؤمنين ( ع ) در بارهء رويارو قرار گرفتن با آنان مىكند ، اينست كه آن حضرت موقعيتى را بوجود خواهد آورد كه از شكستن محاصرهء آن ناتوان مىباشند . واقعيت چنان شد كه او فرموده بود ، زيرا آنان نه از جنبهء نيروهاى جنگى و عظمت افرادى كه پيرامون آنان را گرفته بودند ، ياراى مقاومت در مقابل امير المؤمنين را داشتند و نه از جنبهء حقوق الهى و انسانى . آنان كمترين دليل و بهانه اى براى بر پا كردن چنان كشتار بيرحمانه و دستاويز قرار دادن زن پيامبر اكرم ( ص ) دارا نبودند ، لذا همانطور كه امير المؤمنين عليه السلام فرموده است : چنان موقعيتى به وجود آمد كه نتوانستند خود را از آن رها كنند و نظير آن را بار ديگر به وجود بياورند .